Eindelijk genieten van de tuin

De afgelopen maanden heb ik weinig geschreven over de tuin. Ik had er gewoon geen zin in, voelde grote tegenzin om naar de tuin te gaan en had er weinig plezier aan. Als het al lukte om te gaan. Intussen werd de tuin groener en groener. Hoewel ik fan ben van alles wat spontaan op komt, komt er ook bij mij een punt dat het teveel is. Naast dat ik dus nauwelijks meer op de tuin kwam en er erg tegenop zag om te gaan, liggen ook de open dagen op 2 en 3 juni in het verschiet. Gelukkig kwam er een oplossing.

Een vriendin hielp me door over de tuin te praten en er samen rond te lopen. Onderhoud is niet echt mijn ding, ik zit eerder in de “fase” van observeren. Gewoon kijken wat er gebeurd met dit kleine stukje natuur is wat ik het liefste doe. Verder voelde ik me vaak niet lekker op de tuin of werd ik tijden het werken verdrietig. De meeste tuinen zijn voornamelijk zwart omdat onkruid structureel weggehaald wordt, botweg alles wat spontaan opkomt weghalen is echter niets voor mij. Mede omdat ik het me niet lekker voelen en het verdriet vaak opkomt als ik met onkruid wieden bezig ben.

Naast het dilemma van de tuin speelden er nog andere onderwerpen en ik ervoer nauwelijks meer plezier in het leven. Tijd om hulp in te roepen. Dus belde ik een leuke jonge vrouw die vooral met dieren communiceert en direct bij mij verdriet voelde. Een paar dagen later kreeg ik een uitgebreide mail. Wat betreft de tuin schreef ze precies wat er die dagen bij mij duidelijk werd: de tuin is te groot voor mij alleen.

Ze schreef dat ze voelde dat de helft van de tuin voor mij de juiste maat zou zijn. Remco en ik bespraken hoe het verder moest gaan. Hoewel ik eerst door een “rollercoaster” van emoties ging, het voelde alsof ik faalde omdat ik de tuin niet aankon, kwam daarna de rust. Van verschillende kanten was de boodschap duidelijk: laat de helft van je tuin gaan.

Zodra ik begon met serieus te overwegen om het stukje tuin wat ik in 2011 erbij genomen had (rechterdeel, bloemen-fruittuin) te laten gaan, kwam de zin om de groentetuin aan te pakken onmiddellijk terug. Ik ben halverwege deze maand al meer uren op de tuin geweest dan de hele vorige maand bij elkaar! En net als het met de kaarsen stroomt, lijkt de blokkade voor de tuin nu opgeheven en is er weer iets in beweging gekomen. Prachtige beeldspraak, vind je niet?

Nu zijn er nog twee volle weken om de groentetuin zoveel mogelijk op te knappen, bij te werken en lekker veel te zaaien, opdat ik in het eerste weekend van juni met trots mijn groentetuin kan presenteren!

Inmiddels heb ik iemand gevonden die mij wil helpen mijn tuin weer op orde te krijgen. Sinds de beslissing gevallen is, heb ik inspiratie om aan de gang te gaan en is het veel makkelijker kiezen. De focus ligt op een kleiner deel en dat maakt het blijkbaar makkelijk kiezen en overzichtelijker. Nu nog een leuke opvolger vinden voor de bloemen-fruittuin, bij voorkeur iemand die mijn liefde voor onkruid en intuïtieve aanpak kan waarderen..

Advertenties

Over Danielle Duurzaam

ik deel graag hoe bewustwording en simpele huis-, tuin- en keukenduurzaamheid mijn leven verrijken.
Dit bericht werd geplaatst in Bewust leven, Danielle Duurzaam, Dieren, Emoties en gevoelens, Gezondheid, Gif(vrije) poducten, Innerlijke groei, Natuur, Onzichtbare wereld, Schrijven, tuin, Voeding, Volkstuin "De Eigen Wijsheid". Bookmark de permalink .

Een reactie op Eindelijk genieten van de tuin

  1. Pingback: Wortelbed bevrijden | Danielle Duurzaam

Reacties zijn gesloten.